هنوز فقط شش روز از فروردین ۱۴۰۱ می گذرد که ۱۱ نفر جانشان را در جاده های ایلام از دست دادند ، ۱۱ نفر
۱۱ نان آور، ۱۱ پدر، ۱۱ مادر،۱۱ فرزند ، ۱۱ همشهری، و۱۱… اما کک وجدان هیچ مسئولی گزیده نشد، هیچ مدیری بازداشت نشد، هیچ مدیری عزل نشد، هیچ مدیری استعفا نکرد و هیچ اقدامی حتی نمادین برای آرامش روانی جامعه انجام نشد.
چند سال پیش بود که خبری را منتشر کردم ، در متن آن آمده بود که با تلاش های فلان اداره مشکلی در استان حل شد ، انتشار خبر همانا و تماس های پشت سر هم مدیران همان.
مدیران یک به یک تماس می گرفتند و می گفتند عامل آن اقدام که موجب رفع یک مشکل در استان شده بود من بودم، و این پروسه تماس ها تا پاسی از شب ادامه داشت.
الان که به آن تماس ها فکر می کنم یاد این کشته شدگان جاده های ایلام می افتم ، به راستی چه کسی حاضر است که تقصیرش را گردن بگیرد و مدیران برای تماس با ما ازهمدیگر سبقت بگیرند؟
اینجا ایلام است، هوای حوصله ابری است، گونه ها خیس اشک برای دختری که بغل بابا جان داد.
