بخش نخست: از رمضان تا قلههای دانش
شهید دکتر افشار خسروی فرزند ششم خانواده مرحوم مشهدی درویش خسروی بود؛ خانوادهای اصیل، مذهبی و ریشهدار که تقوا، تعهد و خدمت به مردم در آن جایگاه ویژهای داشت. پدر شهید به صداقت، درستی و خیرخواهی شهره بود و همواره در حل مشکلات و گرهگشایی از امور مردم نقش فعالی داشت. فضای سرشار از اخلاق، مسئولیتپذیری و مشارکت اجتماعی در این خانواده، بستری فراهم کرد تا فرزندان آن نیز در عرصههای مختلف علمی، فرهنگی و اجتماعی منشأ اثر باشند.
افشار خسروی در پانزدهم خردادماه سال ۱۳۶۴ و در ماه مبارک رمضان، در شهرستان ایوان غرب چشم به جهان گشود. از همان سالهای کودکی، روحیه استقلال، خودباوری و تلاش در وجود او نمایان بود. او همواره میکوشید با تکیه بر تواناییهای خود مسیر پیشرفت را طی کند و هرگز به دنبال استفاده از مسیرهای میانبر یا اتکا به دیگران نبود.
سالهای کودکی او با روزهای دشوار جنگ تحمیلی همراه شد. بمباران زادگاهش و از دست دادن تعدادی از بستگان در حملات دشمن، از نخستین تجربههای تلخ زندگی او بود؛ اما این سختیها نهتنها موجب توقف او نشد، بلکه اراده و استقامتش را بیش از پیش تقویت کرد.
در عرصه تحصیل، همواره در زمره دانشآموزان ممتاز قرار داشت و در رشته ریاضی موفق به کسب رتبه نخست شهرستان شد. این موفقیت زمینه ورود او به دانشگاه امام حسین (ع) و تحصیل در رشته ریاضی محض را فراهم کرد. وی در ادامه با پشتکار فراوان در حوزههای فناوری اطلاعات، امنیت شبکه و علوم رایانه به تحصیل پرداخت و موفق شد مدارک کارشناسی ارشد در حوزه فناوری اطلاعات و امنیت شبکه و دکترای کامپیوتر گرایش نرمافزار را کسب کند.
خانواده شهید معتقدند تمامی این موفقیتها حاصل استعداد، تلاش، خودباوری و روحیه خستگیناپذیر او بود؛ ویژگیهایی که تا پایان عمر در وجودش باقی ماند.
بخش دوم:
مردی برای خدمت، خانواده و آینده
دکتر افشار خسروی در مسئولیتهای حرفهای خود، فردی متعهد، دقیق و بیادعا بود. همکارانش او را مدیری مسئولیتپذیر و اخلاقمدار میشناختند که در حساسترین حوزههای فناوری و امنیت سایبری کشور فعالیت میکرد و همواره منافع ملی و انجام صحیح وظایف را بر هر موضوع دیگری مقدم میدانست.
به روایت خانواده، او باور داشت که ارزشمندترین سرمایه هر انسان، دانش و آگاهی است. به همین دلیل بخش قابل توجهی از زندگی خود را صرف یادگیری، آموزش و انتقال تجربه به دیگران کرد. وی همواره اعضای خانواده را به تحصیل، مطالعه و ارتقای علمی تشویق میکرد و نقش مهمی در هدایت و حمایت تحصیلی نزدیکان خود داشت.
در محیط خانواده نیز چهرهای مهربان، مسئولیتپذیر و دلسوز داشت. او برای همسر و فرزندانش پناهگاهی مطمئن بود و آرامش و آسایش خانواده را از مهمترین وظایف خود میدانست. خانواده شهید معتقدند مهمترین میراث او برای فرزندانش نه دارایی مادی، بلکه فرهنگ دانشاندوزی، تلاش، خودباوری و اخلاق بود.
توجه ویژه او به تربیت علمی فرزندان، نشاندهنده اعتقاد عمیقش به آیندهسازی از مسیر آموزش بود. وی همواره تلاش میکرد محیطی فراهم کند که فرزندانش با علم، اخلاق و اعتمادبهنفس رشد کنند و برای ایفای نقش مؤثر در جامعه آماده شوند.
بخش سوم:
شهادت؛ پایان یک زندگی و آغاز یک ماندگاری
سرانجام در سحرگاه شنبه ۲۳ اسفندماه ۱۴۰۴، دشمن در اقدامی جنایتکارانه منزل محل اقامت وی را هدف حمله پهپادی قرار داد.
در این حادثه، شهید دکتر افشار خسروی به همراه همسر فداکارش، زندهیاد الهام محمودی، دختر خردسال و باهوشش نیلا، فرزند چهارماههاش رایان و همچنین پدر و مادر همسرش، مرحوم علینظر محمودی و مرحومه مهتاب محمدی، به شهادت رسیدند.
خانواده شهید معتقدند دشمن در این حمله تنها یک فرد یا یک خانواده را هدف قرار نداد، بلکه نماد دانش، خودباوری، تعهد و خدمت به کشور را نشانه گرفت. با این حال، راه و اندیشه شهید خسروی همچنان در میان خانواده، دوستان، همکاران و همه کسانی که او را میشناختند زنده است.
به باور خانواده، زندگی شهید دکتر افشار خسروی نمونهای از پیوند دانش، ایمان، مسئولیتپذیری و خدمت صادقانه به مردم و کشور بود؛ مسیری که با تولد در ماه مبارک رمضان آغاز شد و با شهادت، به ماندگاری و جاودانگی رسید.
یادش گرامی، نامش ماندگار و راهش پررهرو باد.
