هیچ گاه این اندازه برای فوتی های تصادفات جاده ای ایلام ناراحت نشده ام، ناراحتی ام زمانی تشدید می شود که برخی ها از دم دستی ترین عبارات برای رفع مسئولیت استفاده میکنند، گردش به چپ راننده، سرعت و سبقت غیر مجاز و… عامل اصلی تصادف بود، یعنی جوری وانمود میشود که اگر کسی این گزارشات را بخواند که در اثر قصور راننده این همه اتفافات حادث شده و جاده های ایلام در زمره ایمن ترین جاده های جهان هستند فکر میکند که ایلام هم جایی است مثل ایالات فدرال میکرونزی، کشوری در اقیانوس آرام که با نرخ کشتهی 1.9 نفر که در سال 2015 تنها 2 نفر در جادههای این کشور کشته شدهاند.( به ازای هر 100 هزار نفر ایمنترین جادههای جهان را دارد).
این که برای بقاء مدیریت تمام تقصیرها را گردن راننده بیندازیم ( هرچند منکر تقصیر برخی رانندگان نیستیم) نمک بر زخم بازماندگانی است که عزیزانشان در جاده های ایلام پرپر شده اند چرا که در حوادث جاده ای یک عامل موجب تصادف نیست و متغیرهای متعددی از جمله جاده، آب وهوا، خودرو، راننده، و… دست به دست می دهند تا یک حادثه رخ بدهد ولی ما فقط عامل انسانی را دخیل در حوادث می دانیم.
نگارنده بر این باور است که ضعف مدیریت را هم باید به این گزینه ها افزود و آنها را بازخواست و محاکمه کرد، مدیری که در طول ۶ سال گذشته سکاندار دستگاه اجرایی بوده و شرایط جاده های استان همچنان مخاطره آمیز و خطرناک هستند اما او دست روی کلاه خود گذاشته و صدایش درنمی آید تا بماند ، چگونه می توان او را تبرئه کرد؟
با این حال از فوت شدگان تصادفات جاده ای ایلام شرمنده ام که باوصف قلم و تربیونی که وجود دارد شجاعت بیان حقایق را نداریم و شرمنده تر آنکه صدای مدیرانی می شویم که بخاطر فرار به جلو خلاف واقع می گویند.
