نیشان_ امروز اسمی نا آشنا بنام حسین عاطف ضمیر به چشمم خورد که ظاهرا مدیریت شعب بانک مسکن ایلام بوده است اما باور کنید با دیدن این نام خیال کردم ایشان سفیر عراق است، چرا که تا کنون نه نامش را در رسانه ها خوانده بودم و نه چهره اش را دیده بودم اما متن را که خواندم متوجه شدم ایشان قریب به ۷سال است مدیر یکی از ادارات اقتصادی است که کارش با خانه دار شدن مردم پیوند ناگسستنی دارد، ولی دریغ و هزاران افسوس که سالها بر صندلی مدیریتی در ایلام تکیه زده بود و در طول سالیان اخیر حتی یک خط خبر از ایشان در رسانه منتشر نشده است.
به راستی آقای عاطف چگونه می خواهد با آرامش سر بر بالین بگذارد و کسانی که از این امر با خبر بوده اند( رسانه ، نمایندگان مجلس و استانداری) چرا سکوت کرده اند و چگونه می خواهند نزد مردم سکوتشان را توجیه کنند ؟؟؟
۷ سال حدود یک چهارم عمر کارمندی یک شخص است، این چه مدل از مدیریت است که به گردش نخبگان باور ندارد و حاضر نیست برای پویایی و نشاط مجموعه و دمیدن روح تازه بر کالبد بیمار آن دستگاه ، مدیری را که ۷ سال در یک استان کار کرده را جابجا کند؟
عدم پاسخگویی به مردم و خود را از دید رسانه مخفی کردن آنهم در دستگاه مالی و پولی، شائبه های گوناگون را به ذهن متبادر می سازد، اما همه اینها جای خود، دلم برای شهر و دیارم می سوزد که فردی از آن سر کشور پا شده است و سالها ( چه خوب چه بد) در اینجا استان مدیریت کرده اما صدای کسی درنیامده است ، هرچند من بعنوان رسانه در مقابل تک تک کارمندان بانک مسکن استان ایلام مسئولم که چرا با وصف استمرار ۷ساله ایشان در ایلام حتی یک بار عملکردش را از وی سئوال نکرده ام؟
