در عرصه مدیریت، بهویژه در دانشگاهها و مراکز آموزشی، توانایی تعامل و دیپلماسی از مهمترین مؤلفههایی است که باید مدنظر قرار گیرد. دانشگاهها نهتنها مراکز علمی و آموزشی هستند، بلکه جایگاه مهمی برای تصمیمسازی و همکاری با کانونهای قدرت و سیاستگذاریهای کلان محسوب میشوند.
با این حال، در برخی موارد شاهد آن هستیم که عدم توجه به تعامل و برخوردهای غیرسازنده میتواند فرصتهای مدیریتی را تحت تأثیر قرار دهد. مدیری که نتواند با سایر نهادها و کانونهای قدرت به شکلی سازنده تعامل کند، نهتنها از پشتیبانی لازم محروم میشود، بلکه توانایی پیشبرد اهداف سازمانی را نیز از دست میدهد.
مدیریت دانشگاهی مستلزم برخوردی توأم با تدبیر، گفتوگو، و شناخت دقیق از سازوکارهای قدرت است. اگرچه شایستگیهای علمی و حرفهای یک فرد شرط لازم برای انتخاب در یک جایگاه مدیریتی است، اما بدون مهارتهای ارتباطی، این شایستگیها نمیتوانند به نتیجه مطلوب منجر شوند.
در نهایت، تجربه نشان داده است که رفتارهای تند و غیردیپلماتیک، به جای پیشرفت، باعث ایجاد فاصله و بیاعتمادی میشود. بنابراین، ضروری است که مدیرانی در چنین جایگاههایی منصوب شوند که علاوه بر توان علمی، توانایی تعامل سازنده و رفتار دیپلماتیک را نیز دارا باشند. تصمیم اخیر وزارت بهداشت در انتخاب نکردن گزینهای که رفتارهای غیر حرفه ای داشته و با شلوغ کاری می خواست حکمش را دریافت کند،میتواند نمونهای از حرکت به سمت مدیریتی مبتنی بر گفتوگو و تعامل باشد.
