نیشان_ در آستانه انتخابات مجلس شورای اسلامی میزان حساسیت افکار عمومی هم بشدت زیاد شده بطوریکه نسبت به هر موضوعی از سوی دولتیان واکنش نشان می دهند.
اینکه درمحافل نقل است که دولت در ایلام می خواهد یکی از نمایندگان فعلی را مورد حمایت قرار دهد شاید مورد تکذیب قرار بگیرد اما وقتی این سخن از چند کانون و محفل خصوصی به صف نانوایی و تاکسی و… می رسد یعنی خبری هست.
وقتی جهیزیه هایی که دولت برای بی بضاعت ها یا جامعه هدف ارگانی در نظر گرفته را برای صدور فرمان این و آن به گروگان می گیریم، وقتی دهها نفر انسان مظلوم که گیر لقمه نانی یا تبدیل وضعیت هستند و استرس پایان کارشان را دارند را با جبر و ارعاب در جایی جمع میکنیم که به این و آن گوش فرا دهند و آنها هم از ترس محافظینی که برایشان گذاشته شده تا صدای کف و سوتشان را ببینند وتایید کنند چگونه می توانیم به توسعه فکر کنیم؟
مگر می شود با جبر به کسی گفت بخند و در نگاهش نتوان دید که نه تنها لبخند نیست بلکه اوج تنفری است که می توان آنرا لمس کرد.
تجربه اثبات کرده است که هرگاه کاندیدا یا نماینده ایی مورد حمایت دولت ها بوده است مورد انزجار مردم قرار گرفته حال دولت آقای رئیسی که جای خود دارد.
اگر در عمل دغدغه ای برای مشارکت مردم در انتخابات وجود دارد اعتماد از دست رفته افکار عمومی را برگردانید، اما چنانچه می خواهید با حضوری اندک و پراکنده فقط انتخاباتی برگزار شود که دیگر حرفی نیست.
دولت ها و نمایندگان مثل همه ادوار گذشته می آیند و از گود قدرت خارج می شوند، مهم مردم هستند که نباید با دست خودمان بستر بی اعتمادیشان را فراهم کنیم، با گروگان گرفتن چند جهیزیه و بسته معیشتی مردم را نسبت به آرمان هایی که برایش جنگیده اند بی اعتماد نکنیم، نگذاریم مردم باور کنند که مجریان انتخابات به دنبال مهندسی آن هستند، امام گفت مردم ولی نعمتان ایت نظام هستند، بخاطر لبخند هیچ احدی آنها را بی اعتماد نکنیم.
