حوالی ساعت ۱۳ روز جمعه سی ویکم تیرماه ۱۴۰۱ به مصلی می روم، به مناسبت اولین اقامه نماز جمعه در کشور میز خدمت ادارات برپا شده است، حضور برخی مدیران و روابط عمومی ها که کمتر در نماز جمعه دیده می شوند توجهم را جلب می کنند، ورودی خانم ها کمی شلوغ به نظر می رسد به آنجا سر میزنم دو میز یکی در سمت چپ ویکی راست ورودی گذشته اند و بچه های عضو کانون پرورش فکری کودکان در حال نقاشی کشیدن هستند، مدیران و مربیانشان هم حضور دارند.
داخل مصلی می روم، میزهای مثلا خدمت پشت سرهم چیده شده و مدیران وکارکنان در حال نوشیدن چایی و خوردن شیرینی و شکلات هستند ، برخی مدیران هم گعده نفری گرفته و اوضاع سیاسی روز را تحلیل می کنند، خبری هم از ارباب رجوع آنچنانی نیست، برخی ادارات حتی یک مراجعه کننده هم ندارند چونکه اطلاع رسانی صورت نگرفته و مردم بی اطلاع از این اقدام، این یعنی میز خدمتی برای هیچ، چون وقتی مردم نباشند اصولا خدمتی معنا پیدا نمی کند.
مظلومیت هنر هویدا بود، میزی برای تعدادی از خوشنویسان استان گذاشته بودند، میزی که جدا از سایر ادارات بود شاید هم نشان می داد که هنر از خیلی چیزها متمایز است، به آنها خدا قوت گفتم.
میز آموزش وپرورش ایلام شلوغ بود، تعدادی از معلمین برای پیگیری تبدیل وضعیت و…آمده بودند.
یگانه رئیس دفتر خوش اخلاق امام جمعه ایلام با گرمی پذیرای ما بود.
نکته خاصی که برایم جالب بود تعدادی از مدیران ارشاد اسلامی استان روی زمین نشسته بودند( سایر ادارات روی صندلی بودند)، با مدیرکل و مسئول امور رسانه و تبلیغات اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی چاق سلامتی کردم، در مورد برگزاری جشنواره هوره و…صحبت کردیم، هوشمند و غلامپور استقبال کردند و درمورد برنامه ای که در آتی دارند بحث شد.
نکته منفی این مراسم به غیر از عدم اطلاع رسانی توسط دستگاههای اجرایی، عدم حضور معاونین استاندار مخصوصا در حوزه اقتصادی و مدیران مرتبط این حوزه بود ،البته صحرایی مدیر روابط عمومی استانداری حضور داشت.
