در دولت های مختلف افرادی بوده اند که همواره در سیستم اداری راهی برای ارتباط با مردم و همکاران باز گذاشته اند، حتی دوره ای که محدودیت های ارتباطی بود.
این روزها که به لطف توسعه شبکه های اجتماعی، می توان با پاسخگویی در آن هرچند با تاخیر از آمدن شهرستانی ها به تهران خودداری کرد چرا نکنیم، چرا رضایت خلق را فراهم نکنیم؟
سازمان تامین اجتماعی در حوزه منابع انسانی با مشغله های فراوانی روبروست و آنقدر حجم کار و سئوالات بالاست که ممکن است بیش از ۸۰درصد مراجعین، کارکنان شهرستانی باشند اما وقتی باور به پاسخگویی به مردم در بین مدیران وجود داشته باشد می توان این حجم از تردد را کاهش داد.
پیش تر هم گفته بودند و بودیم که دکتر فرامرز بهاروند جزء معدود مدیرانی است که همواره خود را در معرض دسترس همکاران در سراسر کشور قرار داده و از ظرفیت شبکه های اجتماعی برای رفع ابهام بهره میبرد.
امروز اسکرین شات پیامی را دیدم که یک نیروی شهرستانی که شرکتی است پیامی را به ایشان داده است و ایشان هم در کمال احترام پاسخ را ارسال کرده است، شاید باورتان نشود اما اگر این بستر فراهم نمیشد چه بسا آن همکار شرکتی برای آن سئوال تا تهران می رفت، تهرانی که فقط برای یک شب اقامت و دیگر هزینه هایش حداقل ده میلیونی آب می خورد، مگر یک نیروی شرکت چقدر حقوق می گیرد؟
این را بدون اغراق می گویم آدم وقتی اعتقاد به جمهوری اسلامی داشته باشد، وقتی مردم را ولی نعمت نظام بداند، وقتی فرزند ایل باشد و اصیل، وقتش را و توانش را برای مردم می گذارد که کسی نسبت به این نظام بدین نباشد، آقای حاج صولت مرتضوی( وزیر کار) حضرت عباسی چند مدیر در تراز آقای بهاروند دارید؟
آیا شایسته نیست به حرمت نیروهایی که از اقصاء نقاط کشور از ایشان راضی هستند مورد تفقد قرار بگیرند؟
