به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی نیشان، بیست و هفتم فروردین ماه ۱۴۰۱ حوالی ساعت ۱۷ راهی حوزه هنری میشوم تا در جلسه” ساعت ۵ عصر به وقت شعر شرکت کنم.
محمدعلی قاسمی، فرهاد شاهمرادیان، حسین شکربیگی، تعدادی شاعر جوان و نوجوان، سجاد صیدی از اصحاب رسانه و..در این جلسه میزبان اشعار استاد محمدرضا رستم پور بودند.
رستم پور شعر میخواند و جلسه لذت بخش تر میشد در وسط جلسه محمد رسول امامی یک دم آواز سنتی خواند و حال و هوای مجلس قشنگ تر شد.
رستم پور گفت: اوایل که سن و سال دخترم کم بود گفت وقتی بزرگ شدم میخواهم شاعر شوم اما الان که شرایط اقتصادی و…من را می بیند میگوید شاعر نمیشوم.من با شاعر وارد دنیایی شده ام که با هیچ چیز عوضش نمیکنم.اگر به عقب برگردیم واز وضعیت فعلی ما خبر داشته باشند هیچ کس با ما ( شاعر) ازدواج نمی کند.
رستم پور شعر میخواند و لذت می بردیم، برخی ابیاتش دل نشین تر بودند، مثلا وقتی می گفت: من ساعت عاشق سر میدانم.
در دایرهی شوق تو سرگردانم
بر خاطرهی خوش تو آویزانم
من هر چه که رنگ انتظارت دارد
“من ساعت عاشق سر میدانم”
بیواهمه، بی دلهره، روشن بگذر
بی دغدغه از این تل سوزن بگذر
من نسل به نسل جوجه تیغی بودم
از خیر بغل گرفتن من بگذر
ای مزرعهی شعله ور، ایلام عزیز
ای قلهی خاکستر ، ایلام عزیز
بر دوشت گنجینه و دستت خالی است
ای کوله بر، ای کوله بر، ایلام عزیز
رستم پور گفت؛ مجموعه شعر جدیدم بنام” خنجری که هنوز می چرخد” بزودی چاپ می شود. شعرهایم را بعد ۷/۸ سال به چاپ می رسانم چونکه برای چاپ عجله ای ندارم می گذارم تا زمان بگذرد و شعر ها محک زمان بخورند، گاهی یک سال گاهی دو سال گاهی هشت سال یک مجموعه را نگه می دارم.شاعری مثل کوهنوردی است باید خیلی پشت سرت را نگاه نکنید. او گفت من در شعر و ادبیات هیچی نیستم و البته این شکست نفسی باعث شد حضار برایش کف بزنند تا بگویند شعر و ادبیات ایلام خیلی به تو مدیون است.
